> week 34 2010
Vrijdag 16.00 uur. Deze week speelt Beau's huidallergie zo hoog op dat we met spoed zijn Wageningse dierenarts Steven Schukking consulteren. Bacteriële infectie luidt de diagnose. En wel zo heftig dat Beau het niet redt met supplementen en homeopathie. Een 14-daagse antibiotica-kuur moet hem deze keer door de crisis heen helpen. Die crisis bestaat uit onstoken huidplekken van staartaanzet tot kop, her en der over het lijf en een steeds kalender buik. Hopelijk zijn we deze keer op tijd en slaat Beau die verschrikkelijke fase van hotspots over. T'is weer extra werk voor de bazen. Als de ene baas Beau's tientallen ontstoken plekken met antiseptische shampoo wast, is de andere baas alweer bezig de vloeren nog eens extra te zuigen en te dweilen. Maar de echte bittere pil is natuurlijk voor Beau. Letterlijk, vier stuks per dag moet hij er zien weg te werken en als het tegenvalt, vliegen de tabletten ons om de oren. En nu maar duimen dat de kuur aanslaat.

> week 33 2010
Zondag 14.00 uur. Beau is vandaag met baas nummer twee op de volkstuin. Daar bewaakt hij zijn eigen 300 vierkante metertjes. In de schaduw ligt hij achter het hek om alles en iedereen die langskomt eens goed te bekijken. Niet dat hij blaft. Niet dat hij opstaat of kwispelt. Beau volgt met opgeheven kop en ogen de beweging en spitst zijn oren om begroet te worden met: "Dag schoonheid!", "Lig je lekker?" of "Zo, jij bent een grote jongen!" Tussendoor draait hij op het grote Amsterdamse tuincomplex de nodige rondjes om alle bomen en struiken langs het pad op geuren te onderzoeken en te markeren. Als zijn dagtaak er tenslotte op zit, ploft Beau 's avonds thuis neer op zijn koele vloer. Met een interval van 15 minuten verplaatst hij zijn lijf dan steeds naar een nieuwe koele plek, tegen de klok in. Rond de salontafel verwarmt hij zo voor ons de vloer. 

> week 32 2010
Maandag 16.00 uur. Beau is terug van een vakantie op Texel. Afgezien van frustratie om loopse dwergpoedel Deva van de buren, heeft hij het er heerlijk. Ruimte, frisse lucht en natuurlijk veel zee. Beau is geen zwemmer maar een pootjesbader. En, golven in de zee vindt hij drie keer niks. Met veel overreding (lees trekken), slalommen en beloningen moet Beau steeds worden meegetroond in het frisse zeewater. Zeewater is goed voor zijn huidallergie. Omstanders schudden meewarig hun hoofden om die zielige hond, die baas op zijn beurt weer de zee uittrekt. "Je moet hem niet dwingen!" Maar dan wandelen we over de uitgestrekte strandvlakte op de kop van het eiland. Onder de rode vuurtoren. De zee is rimpelloos kalm én vol met kwallen. "Neeeee Beau"! Hij trekt hard aan zijn riem, niet meer te houden. Tot aan zijn kin dompelt hij zich onder in zee. Heerlijk dat afkoelende water.

> week 27 2010
Dinsdag 17.00 uur. Het is weer zover. Beau is een vrouwtje op het spoor. Dit keer is het Lieve, de jonge Rotweiler teef van om de hoek. Zij doet haar naam eer aan: mooi groot, rank en slank, rustig en sociaal. Net loops geweest, verspreidt zij haar geuren door de buurt. En, wonend in een winkelpand, ligt zij elke middag ten toon in de etalage. Kop geheven, poten naar voren gevouwen ligt zij binnen. Beau is voor haar raam buiten. Niet meer weg te krijgen, zachtjes jammerend staart hij haar aan. Eten doet hij niet meer. Met de hand stoppen baasjes zijn voer in de bek. Zijn VSM granules Oreganum Majorana, oftewel 'onverliefdheidspillen' zoals dochterlief ze benoemd, nemen we maar weer van het rek.

> week 26 2010
Vrijdag 10.00 uur. Deze week is geen topweek voor Beau. Dampend ligt hij zijn tijd uit op de koele vloeren van het huis. Buiten rent hij van schaduw naar schaduw een kort blokje rond. Ook weer uitkijken voor scherpe grassen die tussen zijn tenen blijven haken om uiteindelijk zijn huid binnen te dringen. Zo is het ons twee zomers geleden vergaan. Beau met een zwaar ontstoken poot op een behandeltafel van een Franse dierenarts, met een kaal geschoren poot, antibioticaprik en ontstekingsremmende zalf als resultaat. Na één week piept er een kleine splinter uit zijn opgezwollen teen: er zat een hele korenaar aan vast. Een week later vist een arts in Nederland er nog een tweede uit na lang wroeten met een lang pincet. Zo meteen nog maar zijn potenwerk grondig inspecteren en daarna verkoeling zoeken aan de kade. Als hij meekomt.

> week 25 2010
Vrijdag 10.00 uur. De strategie volgend van bekende Dog Whisperer Cesar Millan, heb ik afgelopen week Beau gecorrigeerd. De laatste tijd bedelt hij namelijk aan tafel. Hij krijgt zijn eten als eerste. Daarna eten wij. Gedoogd door een zwakke baas, komt Beau desondanks aan tafel om meer te vragen. Hij zet zich neer op de plek naast mijn stoel. Hij staart mij onafgebroken en strak aan, daarna komt zijn grote poot over mijn knie. Zijn dagelijkse ritueel eindigt met een beloning en tevreden taait Beau af. Maar de laatste tijd weet hij van geen ophouden meer, vraagt beloning op beloning. Ingrijpen wordt noodzakelijk. In plaats van 'Nee, klaar Beau!' sta ik als 'kalme assertieve' leider op en laat Beau liggen. Overrompeld en met ogen als schotels, doet hij wat ik zeg.  De volgende dag herhaal ik míjn ritueel. Maar Beau ziet 'm aankomen en rent - onder grote hilariteit van mijn tafelgenoten - weg van mij, zijn ogen draaiend en groot. De derde dag besluit Beau om maar meteen naar zijn plek te gaan. Nadat hij zijn snoepje verorbert, dat wel.

> week 23 2010
Woensdag 10.00  uur. Beau heeft bezoek. Kleine zwarte stipjes vind ik over de linie van zijn rug op zijn witte huid: vlooienpoep. Zeker ook met het oog op zijn huidallergie, is dit bezoek niet welkom. En daar gaan we dan. Aan de slag met bestrijdingsmiddel Advocate, auto onderspuiten, hondemand dagelijks onder de douche schoonspoelen, extra stofzuigen én kammen. Millimeter voor millimeter en urenlang onderzoek ik nu dagelijks zijn huid van kop tot staart en dat is een strekkende anderhalve meter lang. De minitieuze stipjes verwijderen, zijn lange haren schoon borstelen. In mijn verwoede poging om Beau weer helemaal spic en span te krijgen, krijg ik echter geen vlo te zien. Waar zijn die rotkrengen gebleven? In elk geval vindt Beau mijn gedoe niet vervelend. Geduldig blijft hij liggen. Af en toe rolt hij zich om op zijn rug, de poten omhoog. Nu even tijd om te ontspannen baas.

> week 22 2010
Vrijdag 9.00 uur. Het gaat redelijk goed met Beau en zijn huid. Met dagelijks vers klaargemaakte voeding, supplementen, homeopatische middelen en antiseptische shampo, houden wij de infecties en andere huidproblemen onder controle. Wel zucht en hijgt hij van het warme weer. Op het middaguur is een lange wandeling niet te doen: hem mee krijgen is een tour de force en eenmaal buiten zoekt Beau om de 5 minuten een schaduwrijke plek op de stoep om eens lekker af te koelen. En als je niet iets superlekkers in je zak hebt, komt hij voorlopig ook niet meer mee. Op een warme dag als deze, beperken we ons dan ook maar tot een korte loop in de schaduw langs de kade en kijken samen naar de langsvarende boten. Eenmaal weer thuisgekomen strekt Beau zich uit over de koele vloer. Precies in de tochtvlaag tussen open raam en deur. Zoals altijd weet hij uitstekend hoe het zichzelf gemakkelijk te maken.

> week 16 2010
Vrijdag 10.00 uur. Beau ligt onder mijn bureau te wachten tot we uitgaan. Buiten kriebelt de lente, maar dat is niet alleen plezierig. Want uit testen bleek vorig jaar dat Beau zeer allergisch is voor omgevingsmijten: van hooi-, tot gras- en stofmijten. Hij had het werkelijk zwaar te pakken. Geplaagd door vreselijke jeuk, zag hij eruit om te huilen met zijn hotspots en uitvallende vacht. Buik, hals en rug waren nagenoeg kaal. En in dit jaargetij speelt zijn allergie weer op, getuige de rode en ontstekende bulten op de onderbuik, afbladderende huid op rechterschouderpartij, droge neus en slijmogen.
In onze radeloze zoektocht om hulp kwamen we vorig jaar terecht bij artsenpraktijk Kortenoord in Wageningen, met Bernerkenner Steven Schukking. Daar waren we afgelopen maandag weer. Onder het motto: weerstand en huid versterken, hebben we ons opnieuw gewapend met Doils visolie, biotine en verschillende homeopatische middelen. Vorig jaar verrichtte deze behandeling wonderen. Binnen een paar weken tijd heelde de huid van Beau en groeide de vacht fenomenaal terug. Nog niet eerder zag hij er zo glorieus uit. Met zijn haast overdreven lange en glanzende haar en volle vacht is hij haast een Newfoundlander look alike. Regelmatig worden wij dan ook bevraagd met "Is hij een échte Berner?"

> week 15 2010
Dinsdag 10.00 uur. Aan het eind van de dag komt baas thuis om daar een natte en stinkende Beau aan te treffen. Poten met zand en distels verward in het natte lange haar, aarde en bladeren tot in de bips. Ja vertelt de andere baas "alhoewel we ver van het water liepen, is hij er toch ingesprongen." Het Amsterdamse Bos is Beau's pleisterplek vanaf dat hij puppy is. Hij weet in de verre verte zijn favoriete waadplaats, kruist solo het metersbrede heuvelveld over, baas roept nog met zijn longen uit het lijf "BEAUUUUUU". Die draait zich halverwege om, staat een seconde stil, kijkt naar baas, en draaft vervolgens door naar de waterplas. Loopt erin tot aan zijn oren en geniet van het koele, krozige water. Dat sloten slecht zijn voor zijn allergische huid, baas uren moet kammen in een modderig huis, zijn niet Beau zijn zorgen. Hij snurkt de avond tegemoet, nagenietend van zijn heerlijke middag.

> week 13 2010
Woensdag 10.30 uur. Gisteren liep Beau zijn derde rondje van de dag. "Echt een ouwe hond!" sprak een voorbijganger. En inderdaad hij sjokte ongeïnteresseerd en braaf naast zijn baasje naar huis. Afgelopen week viel ook niet mee voor Beau. Zijn buik rommelde overdag en om vier uur in de nacht komt hij haastig naar de slaapkamer toegerend. Zijn poten maken een hoeftrappelend geluid op de houten vloer. De ene baas is direct wakker en ziet Beau met zijn kop en hele lijf heen en weer wijzen van baas naar hondelift. De andere baas rolt met glazige ogen uit bed. Beau draaft inmiddels opgewonden van voor naar achter in het huis: "vlug, vlug, hij houdt het niet langer". Beau stormt zijn lift in en het appartement uit. Zindelijk getraind als hij is, kan Beau zijn boodschap niet kwijt in de directe omgeving van het huis. Aan de lijn rent hij alsof zijn leven ervan hangt langs de kade, zijn baas er strompelend achteraan. Vermoeid komen ze een kwartier later weer terug. Even uitrusten voor de volgende ronde.

> week 08 2010
Vrijdag 18.00 uur. Origanum Majorana is de nieuwste aanwinst in de serie homeopatische middelen voor Beau. Het moet zijn hypersexualiteit temperen. Al weken loopt hij opgewonden door velden en straten, wil eten noch luisteren. Uit wanhoop bakt baasje nu pannekoeken om Beau toch tot eten te verleiden. Vlees en rijst erin gerold, of in het beslag meegebakken. Het moet niet gekker worden. Maar een kentering is zichtbaar sinds afgelopen week. Beau lijkt rustiger geworden. Hij reageert op het recent en consequent ingebrachte 'Bij mij!' door met interval strak aan de riem naast me te lopen en zich niet weg te trekken. Neemt zijn blokje kaas weer aan. Zo te zien redt hij zich uit zijn crises zonder al te drastische maatregelen van implantaat of castraat. Nu heeft hij zich fijn langs de bank gevlijt op de koele vloer, om over een uurtje weer een lekkere pannekoek te verorberen. Dat heeft hij toch maar weer mooi voor elkaar.

> week 05 2010
Woensdag 17.00 uur. In 'De Kleine Wetenschap' (bijlage NRC) van afgelopen weekend staan twee hondenieuwtjes: 'Koude blote poten'? en 'Grrrrrrr'. In het eerste artikeltje vraagt een zevenjarige jongen zich af hoe honden met hun blote poten in de sneeuw kunnen lopen. Dat heb ik me nooit afgevraagd. Echter afgelopen weken heb ik het resultaat wel kunnen zien: een zwaar mankende Beau was het geval. "Wat heeft hij nu weer" zuchten de bazen: artrose, gescheurde pees, gebroken sesambotje ... Uiteindelijk komen we erachter: een van de kussentjes onder zijn linkerpoot is roze en een beetje ontstoken. Het lopen en graven van sneeuw, wellicht ook nog pekel, zijn er waarschijnlijk de oorzaak van. Dus met blote poten lopen levert inderdaad kwetsuren op. En dan het andere artikel over grommen van honden. Het grommen van Beau komt van diep onderaards uit de buik, de riem trilt net als de hand van baas. Als grote hond zou hij volgens het artikel extra goed letten op het geluid van grommen als hij de hond niet ziet. En als blijkt dat de grommer eveneens groot van postuur is, zou hij moeten kwispelen. Waarschijnlijk het principe van 'baas boven baas'. Dat laatste hebben we met Beau nog niet meegemaakt. Maar dat komt vast omdat hij verreweg de grootste reu is van het blok.

> week 02 2010
Donderdag 14.00 uur. Beau is niet te genieten. Eet niet, jaagt zijn rondes door de sneeuw en ijsbeert door het hele huis. Buiten trekt hij baas voort, kijkt niet op of om: alle aandacht is voor de geursporen verankerd en extra goed geconserveerd in de sneeuw. Met zijn grote poten krabbelt hij interessante markeringen verder omhoog om zich er met diepe halen aan tegoed te doen. Sjorrend aan zijn riem moet Beau uiteindelijk door de straten worden genomen als het tijd is om huiswaarts te gaan. Op elke hoek blijft hij koppig staan: Beau wil nog naar rechts, of erger hij wil weer terug (dat wijst zich vanzelf als je hem laat en met hem meegaat). Binnen moet baas zijn eten bij hem naar binnen lepelen, slaat hij de hele ochtend rusteloos met zijn poten op de grond, haakt zijn ogen in die van baas om haar de keuken of kamer in te sturen. Op haar "En nu is het genoeg, we gaan nu niet naar buiten" bindt Beau tenslotte in. Dan maar liggen op zijn hondekussen, dwars.

> week 01 2010
Woensdag 9.00 uur. Na de periode van geluidsoverlast voor de oudjaarsviering gaat het met Beau stukken beter. In de afgelopen week kon hij zijn rust niet vinden: knal na knal weerklonk op zijn kade. Niet naar buiten te krijgen was Beau. Met staart tussen de benen, draaiende ogen, lichaam gedrukt en hijgend, draafde hij steeds heen en weer in huis. Urenlang verstopte hij zich in de badkamer waar geluid en licht hem minder konden deren. Uit armoe hebben we hem op oudjaarsdag maar te logeren meegenomen naar een boshotel waar hij rustiger zijn tijd kon uitzitten. En wij dus ook. Daar in de lounge verplaatste hij zijn liggende lijf cirkelgewijs rondom de tafel van de bazen zoals vanouds, en liet hij zich al het geaai en opmerkingen van "oh wat een mooie Sint Bernardshond" rustig welgevallen. Gelukkig het nieuwe jaar is begonnen. Volgende maand wordt Beau al weer zeven.

> week 50 2009
Vrijdagochtend 9.00 uur. Het afgelopen jaar is Beau's honger-als-een-leeuw lang niet altijd meer zo vanzelfsprekend. Ongeïnteresseerd loopt hij naar zijn bak om na een korte snuf weer weg te lopen.Wat heeft hij toch, vragen bazen zich dan bezorgd af. Heeft hij last van zijn hormonen omdat er een vrouwtje loops is? Vindt hij zijn eten niet lekker, te vaak van hetzelfde? Dat Beau kieskeurig is, weten bazen al langer. Kom je met vis aan, dan rent hij weg om zijn kop vol walging af te keren als je het hem uiteindelijk toch onder zijn neus houdt. De dierenarts gaf laatst nog een andere reden. Beau is misselijk als gevolg van brandend maagzuur. Het de hele dag door lekkere hapjes najagen bij de bazen, zorgt ervoor dat misselijk makende maagsappen opspelen. Om deze reden eten honden ook weleens gras, zoals Beau inderdaad doet. De oplossing: vlak voor het slapengaan nog wat sperziebonen laten eten. Onze praktijk wijst overigens uit dat een toef slagroom op Beau's eten ook wonderen doet.

> week 49 2009
Vrijdagochtend 11.00 uur. Beau's zijn mankende rechtervoorpoot blijkt toch geen artrose. Foto's hebben dat ook nooit duidelijk uitgewezen. Op basis van onze informatie en Beau's loopbewegingen diagnosticeert zijn nieuwe dierenarts en Bernerkenner bij uitstek, een kwetsuur bij de peesaanhechting van zijn schouder. Weg met de glucosamine dus... Gelukkig loopt meneer na een wandelbeleid van 'kort en vaak', weer dansend over de straten. En dan is het morgen Sinterklaas. Ook Beau krijgt een pakje. Dit keer een Ringbonetoy: een stoffen kluif met ringen er omheen. Het is de bedoeling dat Beau de ringen ervanaf leert trekken. Een uitdaging voor zijn denkvermogen en goed tegen de verveling zo hoopt baasje. Op het plaatje van de verpakking doet een ijverige border collie met slanke poten en snuit voor hoe het moet! Wordt vervolgd.

> week 48 2009
Vrijdagochtend 11.00 uur. Het boek The Seven Ages of Man's Best Friend van Jan Fennell ligt open op de pagina over The seventh age, en dat is de leeftijd vanaf 7 jaar. Beau is bijna 7. Hij wordt een dagje ouder en het baasje kijkt naar Fennells adviezen voor het omgaan met je ouder wordende hond: "Don't expect your dog to respond to you as immediately as it has done". Nou heeft Beau dat nooit gedaan. Tijdens zijn eerste drie jaren presteert hij het op de hondentraining om, als enige Berner tussen Herders en Bouviers, minutenlang na het commando pas overeind te komen om richting baasje te slenteren. "Is Beau doof" vraagt de hondentrainer naïef? Beau is vanaf zijn puppy-tijd al vooral gehoorzaam aan zijn eigen wensen. Maar tegenwoordig lijkt zijn ouder wordende lijf ook mee te spelen. Beau ligt wat vaker op zijn gemak in zijn hondenkussen in plaats van op de vloer en wil niet altijd meer mee naar buiten voor zijn rondje. Doof is hij nog steeds niet: als baasje roept, gluurt hij vanonder zijn ooglid eventjes naar wat zij doet. Vervolgens gaat hij lekker liggen snurken en drinkt zij dan nog maar een lekker bakje koffie. 

> week 47 2009
Vrijdagochtend 10.00 uur. Geplaagd door opkomende huidallergie en een mankende rechtervoorpoot, ligt Beau te rusten. Verkeerd uit de auto gesprongen en zijn oude pootkwaal speelt weer op. Even met beleid wandelen dan maar: kort lopen en buiten aan de kade nazitten. Kan Beau naar de voorbijgangers kijken en de voorbijgangers naar Beau. "Ha ha ha, wat een beer!" "Oh wat is t'ie groot!" "Daar is hij weer, je bent een boef he!" "Hé ouwe dibbes!" "Mag ik hem aaien?" "Wat een mooie hond, mevrouw." "Da's pas een echte hond!" "Wow, is ie biggie!" "Nou, die zal wel wat eten!" "Mam, daar zit een leeuw!" "Wat een plaatje!" "Bellisimo" "Een prachthond". "Hé zit je weer lekker buiten?" Beau is inmiddels een bekende figuur in het straatbeeld. Oud en jong, deftig en eenvoudig, nors en vrolijk, man of vrouw: passanten spreken en halen Beau vaak aan. Zo'n grote levende teddybeer speelt kennelijk in op hun gevoel: mensen staan een moment stil, aaien en knuffelen en lopen glimlachend door. Is de ene net vertrokken, dan mag voor Beau de volgende patiënt wel weer langskomen. Als de statistieken over het betere welzijn van mensen met huisdieren kloppen, dan zitten Beau's baasjes helemaal goed.

> week 46 2009
Vrijdagochtend 9.00 uur. Beau ligt te dutten, zijn kop net voorbij de schuifdeuren zodat hij baasje achter de computer in de gaten kan houden. Hij wordt al wat ouder en sinds kort is dat ook merkbaar. Met zijn 6 jaar en 10 maanden is zijn leeftijd vergelijkbaar met een mensenleeftijd van 50 jaar. Beau en baas zijn nu praktisch even oud. Beau en baas hebben hun slaap nodig. Overdag is Beau nog kwiek. Zijn begroeting is meestal even zo stuiterend als voorheen. Afwisselend komen zijn enorme voorpoten tegelijkertijd omhoog, daarna de achterpoten, totdat hij een fractie van een seconde met zijn hele lijf loskomt van de grond. En dat is knap als je 50 kilo weegt. "Ik laat mijn Berner niet springen" zei een passant mij ooit eens, en oeps dat krijgt deze baas er nog steeds niet uit. In de avond echter, lijkt Beau knock out. Van de week gromde hij zelfs, zeer ongebruikelijk, toen hij gemaand werd voor zijn laatste rondje. Voor een dotje slagroom komt hij nog wel aansjokken, maar bazen besluiten om voortaan nog meer op zijn energiebalans te letten.

> week 45 2009
Vrijdagmiddag 15.00 uur. Afgelopen week kopte de krant "Belgische prins laat hond invriezen" en in het artikeltje stond prins Laurent geciteerd met "er (is) te weinig aandacht voor de belangrijke rol van dieren in een mensenleven". De overleden lievelingshond van de prins blijkt een Zwitserse berghond, een Berner sennen hond model Beau. Ja, Berners zijn echte huishonden, ze nestelen zich in je leven. Invriezen gaat wellicht wat ver. Maar ach, als je ziet hoe 'niks te veel is' voor onderhavige hondenbaas: een kostbare hondenlift aanleggen, 50 kilo zware Beau vervoeren in de transportfiets om zijn artrosepoot te sparen, tweemaal daags zijn potje koken, regelmatig richting Wageningen karren voor consulten bij zijn in Berners gespecialiseerde dierenarts, zijn negen-supplementen-schema bewaken, en dat is nog maar een greep uit de zorg waarmee we hem omringen. Een oudere keurmeester van Berners zei me eens: "Honden kunnen echt niet denken hoor!" Alsof hun baasjes dat wel doen. Als het hun hond aangaat, kunnen ze vooral voelen.

> week 44 2009
Donderdagavond 18.00 uur. Elke dag als Beau de derde straat links passeert, gaat zijn blik intensief richting het huis van Wappie. Wappie is een Sint Bernhard teefje van 5 jaar, gered uit een dierenwinkel in Thailand. Reuzelief en waggelend door haar heupdysplasie blaft ze Beau met kwispelende staart tegemoet als ze voor haar deur ligt. Beau is dol op teefjes en zeker op haar, zijn grote vriendin van het eerste uur. Ze snuffelen van neus tot staart en Beau probeert steevast zijn kunstje. Als ze er niet ligt, trekt hij baas mee langs Wappie's voordeur op zijn terugweg. Duwt met neus tegen ruit, zit en wacht een minuut. Vaak vergeefs. Naast Wappie kent Beau ook zijn andere buurtvrouwen goed zoals onstuimige Fedde (een zwarte kruising labrador) die voor hem op de rug gaat liggen, de razendsnel om hem heen dwarrelende Luuk (een bordercollie), en Wasabi (een kruising uit een Hong Kongs asiel) die Beau neus aan neus begroet en met wie hij in de ochtend wel eens broederlijk oploopt. Onderling kunnen de dames het grommend niet met elkaar vinden, maar daar houdt Beau zich niet mee bezig. 

> week 43 2009
Donderdagmiddag 14.00 uur. "Most of us talk to our dogs like a thesaurus, substituting this word and that for the same command ... If, on the other hand, you notice that you are clear and consistent, then more power to you." Dit advies van hondengedragsspecialist Patricia McConnell in haar boek The Other End of the Leash (2002) was een eye opener voor mij. Inderdaad alleen al om Beau te prijzen, gebruikte ik 'goed' 'knap' 'mooi' 'lief' en nog veel meer synoniemen. Hoe onduidelijk kun je zijn voor een niet-talige hond? En dit zijn dan nog alleen de woorden, nog niet eens de lichaamshoudingen die ik in wisselende situaties ook steeds evenzo wisselend aannam. Om beter met Beau te 'praten' ben ik gaan letten op consistent gebruik van (lichaams)taal én intonatie. Zo zak ik door mijn knieën bij een vrolijk 'Beau, kom voor', en wordt mijn stem donker bij 'nee, niet plassen'. Onze mens-hond en hond-mens communicatie is door de jaren heen met sprongen vooruit gegaan. Want niet alleen Beau heeft 'mijn taal' onder de knie gekregen, ik ook 'de zijne': als Beau op de hoek van de straat gaat zitten, dan weet ik hoe laat het is: 'nee baas, ik wil echt de andere kant op!'

> week 42 2009
Donderdagmiddag 17.00 uur. Beau is net terug van zijn derde wandeling en is behoorlijk moe. Om zijn hernia mag hij niet te lang lopen, maar met dit koude, droge herfstweer wil meneer steeds naar buiten. Zodra hij maar even oogcontact weet te maken, wijst Beau met zijn kop opgewonden uit het raam richting blauwe lucht. Daaronder loopt hij met kop en neus naar de grond gebogen al zijn rondes af. Ruiken, snuiven, neusklakken, likken, inhaleren en dan gauw weer verder voor minitieus onderzoek van de volgende berg van bladeren. Blindelings steekt Beau diagonaal wegen over, draait achten over velden, trekt spiralen in het gras, met zijn vrouwtje steeds verbonden door de lijn. Zij loopt het spoor van zijn onnavolgbare routes. Beau geniet van de herfst en zij van Beau.

> week 41 2009
Maandagmorgen 11.00 uur. Beau staat op de dokterstafel die langzaam omhoog komt. Het is tijd voor een tweemaandelijkse controle op zijn huid, vacht en hernia. De dokter is dik tevreden en wij ook. Toen wij in juni dit jaar voor het eerst in zijn praktijk kwamen, zag Beau er deplorabel uit: rug en hals zwaar kalend, buik rood, haarloos en met 'olifantenhuid' evenals zijn broek, huidinfecties, hot spots en mager. Het uitsluitend regulier werkende dierenziekenhuis, de homeopathisch arts en de huidarts behaalden met hun adviezen geen positief resultaat. Met indicaties van voedselintolerantie en allergieën voor omgevingsmijten kwamen we tenslotte bij dierenartsenpraktijk Kortenoord in Wageningen terecht, met dank aan de Vereniging de Berner Sennen hond. Na ziekte-uitsluitende urine- en bloedtesten, zijn we gaan werken aan de verbetering van Beau's algemene weerstand naast een voedselregime van geit en eend. Een batterij aan (non)homeopatische middelen staat inmiddels op Beau's plankje. Ze doen hem zichtbaar goed: zijn huid heelt, zijn haargroei floreert en met 49 kilo is hij inmiddels zes kilo aangekomen. En, geldt Beau in onze buurt als de grootste hond aller tijden, daar in Wageningen zeker niet. Omringd door andere Berners, Leonbergers en Newfoundlanders blijkt ons mannetje maar een middelmaatje ...

> week 40 2009
Woensdagmiddag 15.00 uur. Baasje en dochter van 8 jaar komen thuis. Beau geeft de kleine meid sinds drie weken een kus. Dat wil zeggen: hij dribbelt naar haar toe, kwispelend met staart en raakt haar gezicht aan. Na gedane zaken krijgt Beau een stukje kaas. Ik heb hem dit 'kunstje' geleerd om de band tussen kind en hond aan te halen. Aangezien onze dochter 'van ver' later dan Beau bij ons kwam wonen, begon hun relatie moeizaam. Beau probeerde het kind fysiek te domineren (rijgedrag) en kind werd boos als Beau aandacht kreeg. Ook al door zijn omvang (ruim tweemaal zo groot) en zijn onstuimigheid was samenspelen lang geen optie. Pas nu ons kind groter is en Beau ouder vormen ze samen een lief stel. En ondertussen past Beau zijn nieuwe 'kunstje' goed toe: nu hij zijn beloning weet, herhaalt hij het kussen tot we er lachend gek van worden!

> week 39 2009
Donderdagochtend 04.00 uur. Beau roffelt met zijn poten op het houten parket. Hij blijft aanhouden. Gisteren heeft hij zijn grote boodschap niet kwijt gekund. "Kan je niet wachten, Beau?" Om 04.25 ploffen zijn stevige voorpoten nog steeds in staccato met doffe dreunen op de vloer. Ik maak me klaar om hem dan toch maar uit te laten. Als hij zijn hondenlift in moet, trekt Beau zijn wenkbrauwen op, blijft nog even liggen en stapt er tenslotte in. Zonder haast sjokt meneer de donkere ochtend in. Snuffelen, hier en daar markeren, onzichtbare sporen volgen in het plantsoen, terugkeren op zijn schreden richting bloembed en daar legt hij ze eindelijk neer, bovenop de afrikaantjes. Eenmaal weer thuis gaat Beau slapen bij de open balkondeuren. Hij draait zich eens lekker op zijn rug en laat de koele ochtendlucht over zijn buik stromen.

> week 38 2009
Donderdagavond 22.00 uur. In plaats van braaf mee te lopen naar binnen, blijft Beau halverwege de hal voor ons appartement staan. Ik roep. Hij komt niet. Met zijn halsband in de hand loop ik terug. Beau kijkt naar me met grote ogen en zet het op een lopen, de andere kant op. Met een spurt richting lift. Hij zit en krijgt zijn band weer om. Maar niet om wéér naar buiten te gaan. Hij zet zich schrap en blijft met zijn 50 kilo's stevig zitten. Op een "En nou kom je mee!" uit de mond van een stampvoetend vrouwtje, bindt Beau uiteindelijk in. Het is weer zover, er is een vrouwtje loo(p)s. Minutenlang onderzoekt Beau, voeg na voeg alle stoeptegels rond het belendende huizenblok. Likkend, snuivend en diep inhalerend raakt hij helemaal van de wereld. Trekkend en duwend manoevreer ik hem nu langs de straten, zijn drie jaar lange gehoorzaamheidstraining ten spijt.

> week 37 2009
Het is vrijdag 9.25 uur. Beau ligt heerlijk ontspannen zijn ochtenddut te doen. Met een dagelijkse pijnstiller sinds zondag 30 augustus lijkt zijn hernia voorlopig bedwongen. Hernia had hij niet eerder gehad (zoveel andere dingen al wel!) en wij wisten eerst niet wat hem overkwam: overgeven, als een kangaroe piepend en hoppend door de nacht. Het enige wat hem opluchting bood was buiten lopen. Onze nieuwe arts en Bernerkenner in Wageningen diagnosticeerde de volgende dag: hernia in de onderrug met uitstralingspijn naar de achterpoot en heupen. Voorlopig met pijnstillers werken tot de homeopatische herniadruppels aanslaan, en niet te lang laten lopen, geen onverhoedse bewegingen of springen ... En dat voor Beau die het presteert om stuiterend op vier poten omhoog te komen. Weer een nieuwe uitdaging. En, weer nieuwe druppels voor zijn inmiddels groeiende collectie van supplementen en andere hulpmiddelen: nu negen in totaal. Zijn kwalen variëren van voedselintolerantie en artrose tot mijtallergieën en nu dus hernia. Afijn, Beau is weer even uit de brand.